Napoleon op Sint-Helena

het fascinerende einde van de grote kleine Keizer  

Zijn laatste jaren zit Napoleon Bonaparte gevangen op Sint-Helena, een ellendig stuk rots in de Atlantische Oceaan. Bewaakt door een Engels garnizoen van 3000 man probeert Napoleon de Keizerlijke grandeur hoog te houden. Hij komt daarbij heftig in conflict met de grimmige Engelse gouverneur. Vechtend tegen zijn fysieke aftakeling en de uitzichtloosheid dicteert hij dag en nacht zijn memoires, in de hoop de geschiedenis zoveel mogelijk in zijn voordeel te herschrijven. Maar er ontstaat ook een innige band met een veertienjarig Engels meisje. Bovendien beleeft Napoleon er een laatste hartverscheurende liefde met Albine, de vrouw van zijn trouwste generaal.Op 5 mei 1821 sterft Napoleon, na ruim vijf jaar ballingschap. Iemand heeft hem vergiftigd met arsenicum...

Naar een idee van Ursul de Geer schreef Léon van der Sanden een oorspronkelijk toneelstuk over Napoleon op Sint-Helena. Het werd een spannend, aangrijpend en ook grappig stuk met zang en muziek. Liefde, vriendschap, wanhoop en verraad zijn de kleurrijke elementen van dit verhaal dat vrijelijk is geïnspireerd op historische gegevens. En wie anders dan Huub Stapel is de ideale Napoleon?

Bekijk hier de website.
Bekijk hier de facebookpagina. 

Uit de pers:

“De ambachtelijkheid en onderkoelde humor van Napoleon op Sint-Helena doet denken aan historische stukken van Angelsaksische makelij. Stijlvolle regie.” (NRC****)

“Huub Stapel speelt perfect de arrogantie van een man die weigert te accepteren dat zijn keizerrijk niet groter is dan zijn miezerige verbanningsoord” (Volkskrant)

“Tekstuele kwinkslagen en knipogen naar onze eigen tijd. Huub Stapel zet zijn personage neer als een opvliegerige, arrogante en soms sardonisch grappige figuur en toont Napoleon daarnaast ook in al zijn kwetsbaarheid: als een keizer zonder kleren” (De Telegraaf)

“Een geloofwaardige Napoleon. Vertederende scènes...indrukwekkende twistgesprekken ...Huub Stapel stijgt boven alles uit” (AD)

“De slotscene mag in het rijtje grote sterfscènes” (Volkskrant)